Wanneer je over je grens gaat

Ik ben nu 10 jaar ondernemer en tot dit voorjaar dacht ik echt dat ik alles aankon.

Dat mijn energievoorraad niet uitgeput kon raken en ik alles wel gewoon even kon managen.

Hippische accommodatie kopen en verbouwen?

Ja hoor, dat doen we er gewoon even bij.

Team uitbreiden en je eerste medewerker aannemen?

Vacature plaatsen, gesprekje en klaar is kees.

Even met de jaaromzet 100% groeien?

Tuurlijk, gewoon een kwestie van goede actieplannen maken.

Ik dacht in dit voorjaar even met diezelfde sneltreinvaart door te kunnen gaan.

En dat deden we in feite ook, want in drie maanden hadden we behoorlijk wat gedaan.

Zoals twee grote evenementen op eigen locatie georganiseerd, alle online trainingen overgezet naar een nieuw websitesysteem met een nieuw verdienmodel, de kaartverkoop en organisatie gestart van TRT Live in Duitsland en Zweden, 3 edities van de Trainingsdagen georganiseerd, nieuwe medewerker aangenomen…

Vergeet ik nog iets?

Oja, tussendoor nog een nieuw Inspiratieboek maken. Plan van de Ruiterclub opgezet, drie bijeenkomsten van de Trainersclub gehad en gestart met de Ondernemersclub..

Als ik zo terugkijk is het misschien ook niet zo vreemd dat je lichaam op een gegeven moment zegt: ‘oke Connepon, nu is het mooi geweest.’

En dat vertaalt zich in dat je moe wordt, vergeetachtig, een beetje warrig…

Behoorlijke rode vlaggen dus.

Eerst had ik het nog niet zo door en dan denk je bij jezelf dat je je niet zo moet aanstellen. Gewoon even tanden op elkaar en, hup, doorgaan.

Vervolgens zit je met fitness twee keer over te geven in de wc en dat was wel het moment dat ik schrok.

Want ja, wat als ik een burnout krijgt?

Ik dacht altijd dat zoiets mij niet zou overkomen, dat ik mentaal voldoende weerbaar was, maar ik merkte toch echt na de evenementen dat ik een stapje terug moest doen om problemen te voorkomen.

Gelukkig is het niet tot een burnout gekomen en heb ik de signalen op tijd herkend en heb ik even rustiger aan gedaan.

Maar het heeft me wel doen realiseren hoe belangrijk het is om als ondernemer écht goed te kijken naar de vraag ‘wat geeft energie en wat kost energie?’.

Is het bedrijf wat je hebt écht het bedrijf wat je had willen hebben? Houd je je bezig met de taken waar je energie van krijgt en heb je ’s ochtends zin om aan het werk te gaan?

Ik zou toch denken dat bij mij wel goed zit.

Ik bedoel, ik heb nu de stal waar ik niet van had durven dromen. Ik houd me bezig met leuke taken, ik heb afwisseling in mijn werk en we zijn gegroeid met een (mini)team, waardoor we meer kunnen doen.

Dat zal vast niet het grootste probleem zijn geweest, maar toch waren er wel een paar dingen die ik kon verbeteren.

Één van die dingen is zorgen voor een eigen werkplek waar ik in rust kan werken.

We zaten namelijk of in de kantine (sorry, foyer) of bij mij in huis te werken afhankelijk van of we iets organiseerden. Het was telkens de computers heen en weer slepen en ik werd continue afgeleid en uit mijn focus gehaald.

Dat was dus een energievreter, maar ik denk dat het niet het grootste probleem was.

Hard werken was volgens mij ook niet het probleem. Zo lang je maar energie krijgt van je werk.

Nee, ik denk dat het meer te maken heeft met het hebben van een ‘keuze’.

Zo lang je maar zelf kunt bepalen dat je even harder door gaat en dat je later weer kunt bepalen om even gas terug te nemen.

Maar als je merkt dat de druk er op zit en dat je geen keuze hebt, dan gaat het energie vreten.

In het voorjaar had ik voor mijn gevoel niet de keuze om rustiger aan te doen.

De evenementen stonden bijvoorbeeld al gepland en ik had beloofd dat er een nieuw Inspiratieboek zou komen.

Maar de grootste reden dat ik geen keuzevrijheid voelde, was omdat we over budget waren gegaan met de verbouwing en ik dus hard aan de bak moest.

Ik had daar geen keuze meer in.

En dat voelde niet prettig.

Ik kon daardoor ook niet genieten van de mooie stal. Ik verlangde naar mijn kleine appartementje waar het leven een stuk eenvoudiger was.

Geen hoge lasten en al dat geregel van kleine dingetjes, zoals dat de tuin bijgehouden moest worden, bak vlakken, gesprek over een veiligheidscertificaat, milieuvergunning etc.

Allemaal dingen waar ik op dat moment helemaal geen tijd voor had.

Gelukkig kan ik nu weer even adempauze nemen als ik daar behoefte aan heb. Maar ik merk dat ik toch kies voor ambitieuze doelen en strakke deadlines.

En dat is prima, zo lang ik maar zelf de keuze heb om die doelen te stellen.

Ik ben benieuwd, heb jij zoiets ook wel eens meegemaakt?

En heb jij het gevoel dat je genoeg keuzevrijheid hebt binnen je bedrijf? Of voel je je verplicht om bepaalde dingen te doen?

2 antwoorden
  1. Alexandra
    Alexandra zegt:

    Ik herken het wel. Ik krijg nu weer adempauze. Maar dit jaar werd het me langzaam te veel. Er waren meerdere factoren. Ik pas buiten mn werk met paarden ook met honden. Ik had zelf een jaar geleden een pup aangeschaft die doordat ze een werklijn is wat meer energie vergt op een paar punten. Allemaal prima. Maar toen kwam het. Ik had al dingen vooraf op de planning, andere kwamen langer dan ik had afgesproken waardoor het opeens super druk werd. Al met al had ik wat uitgaven voor mijn honden en ook had ik enkele cursussen gekocht en bijgewoond van hobby en paarden en mij aangemeld voor een studie die weer meer opties gaan geven met honden. Dit koste geld waardoor ook ik door Moest gaan, op alles ja moest zeggen als dit kon en hoe leuk het ook is. Het werd mij langzaam te veel. Vrije dagen als ik ze al (ik heb 2 maanden geen dag vrij gehad) waren ook volgeboekt met sociale verplichtingen en zelfs de enkele dingen waar ik mij normaal enorm op verheug zorgde nu dat ik eigenlijk liever thuis wilde blijven. Maar betaald dus dan ga je toch. En leuk was het absoluut! echter, lichamelijk zijn dat uitputtingsdagen (festivals) en vrij erna kon niet. Want ik had de uitgaves die ook nog betaald moesten. Tastigste was het begin van de dag en als ik geen werk meer had, dan was ik ko. Tijdens t werk had ik energie en was het zo erg nkg niet. Want ook ik doe met honden en de paarden alleen leuke dingen. Tevens was de tijd en zin om naar mn bijrijdpaard te gaan moeilijk te vinden. En lopen en trainen met mn eigen puppy koste mij teveel energie.. weet dus heel goed hoe het is ondanks dat iedereen vind dat ik een droomjob heb. Nu heb ik eindelijk adempauze en merk ik ook dat ik dit ook echt nodig had.
    Stom genoeg heb ik t nu zo rustig dat ik t gevoel heb iets te moeten, die energie stop ik nu in mn eigen honden en in de huiselijke dingetjes die er een beetje bij bleven liggen

    Beantwoorden
  2. Margreet
    Margreet zegt:

    Hoi Conny ik volg jou via fb wat een respect heb ik voor jou hoe mooie je alles voor elkaar hebt. Goed dat je dit schrijft zodat anderen het ook weten Conny is geen machine hopenlijk houden ze er ook rekening mee ik wens je veel succes al ik nog goed geweest was en mijn paarden nog had zou ik zeker een keer bij je komen om te rijden en te genieten van je mooie stal lieve groet

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *